Kleine historie van de grot in Luttenberg, deel 3

| 9 October 2015

In een 3-tal artikelen vertellen we de belangrijkste feiten over de geschiedenis van de grot in Luttenberg, welke plechtig wordt herdacht op zondag 11 oktober 2015.

Deel 3.

In de loop der jaren was de grot behoorlijk in verval geraakt. Door grote scheuren en kieren hadden regen, sneeuw en vorst te lang vrij spel gehad. Uit gaten in de betonnen mantel staken roestige pennen. Kinderen hadden de plek ontdekt als geliefd speelterrein. De Grot, eens de trots van Luttenberg, was voor velen een steen des aanstoots geworden. Er moest iets gebeuren….

In 1973 werd er een openbare vergadering uitgeschreven. De opkomst was groot. Pastoor Wedemeyer bracht de aftakeling van de Grot ter sprake. Er ontstond een grote vraag: Wat te doen?  Er vormde zich een comité. De vergadering kwam al gauw tot een conclusie: de Grot hoort bij Luttenberg, de Grot moet blijven! Een twintigtal boden aan een circulaire huis aan huis te verspreiden met de vraag of de grot hersteld moest worden en wat men er voor over had. Binnen veertien dagen was het antwoord er. De Grot moest blijven! Er was al ruim fl. 20.000,- toegezegd. Sommige Luttenbergers hadden er zelfs aan toegevoegd: “Als jullie tekort komen, kom je nog maar eens terug”.

Eind 1973 begon de aannemer met de klus. Alle ijzeren balken waren doorgeroest, restauratie was onmogelijk. Er moest vanaf de fundamenten opnieuw gebouwd worden. Het toegezegde bedrag van de bevolking was daarvoor te klein. Op 25 februari 1974 was er weer een vergadering met de bevolking. Er werd besloten de grot geheel opnieuw op te bouwen en de grot in de vrije tijd met zoveel mogelijk vrijwilligers weer op te bouwen.

Op een zaterdag in juni 1974 kwamen de comitéleden, gewapend met bats, houweel en moker, en werd begonnen met de sloop van het restant van de grot. Alle daaropvolgende zaterdagen werd hard gewerkt. Timmerlieden, betonwerkers, metselaars en zo maar mensen, jong en oud hielp mee. Opvallend was dat er tijdens de werkzaamheden steeds hard, maar ook met veel plezier gewerkt werd. De gratis koffie in hotel “De Grot “ droeg steeds tot de vrolijkheid bij.

Na twaalf zaterdagen was het sterke binnenwerk op hoogte. De volgende zaterdagen begonnen geroutineerde vrijwilligers een stalen mantel rondom het binnenwerk te vlechten. Eind oktober 1974 begonnen twee stukadoors  (dhr. J. Jonkman uit Heino en dhr. W. Turiën uit Lemelerveld) met het stucwerk. In drie weken tijd brachten ze drie lagen aan. De grot was klaar en het beeld van Maria kon uit de werkplaats van Korenromp worden gehaald. Er was heel wat gewerkt en verwerkt: 300 zakken cement, 2.079 kg betonijzer, 42 m3 metselzand, 11 m3 grind, 400 m1 ijzerdraad, 365 m1 gaas, 18.320 stenen, 2.000 arbeidsuren en veel zweetdruppels en blaren.

Tegen de zuster van Maria-oord, die zich afvroeg of de grot wel stevig genoeg was, werd geantwoord: ”Zuster, de Grot valt niet om!”. Het comité van toen (Anton Olde Bijvank, Hein Vrolijken, Jan Wellingvoorde, Herman Korenromp, Theo Kemper en Ben Hutten) was dankbaar voor alle hulp die iedereen had geboden, met name de vele vrijwilligers. De Grot was gered van de ondergang en kon weer jaren mee.

Nu we weer zo’n 40 jaar verder zijn is de Grot een baken geworden voor Luttenberg. Dit mede dankzij goed onderhoud onder leiding van het comité en met behulp van vele vrijwilligers. 100 jaar geleden kwam de Grot gereed, dit gaan we herdenken op zondag 11 oktober 2015. Laten we hopen dat de grot tot in de lengte van jaren voor Luttenberg behouden mag blijven.

Bron : Geschiedenis van de Lourdesgrot; Theo Kemper.

Categorie: < 1949, Algemeen

Comments are closed.