Brabanders op het Luttenbergsfeest Gatgraven, met een zachte G

| 5 August 2013

Hoe de Brabanders naar Luttenberg kwamen

‘Tja, Normaal speelde er. Meer had ik niet nodig om eens een kijkje te gaan nemen.’ Leon de Jonge uit het Brabantse Huijbergen liet zich begin jaren negentig gemakkelijk overhalen. De Brabantse Invasie van het Luttenbergs Feest duurde zo’n vijftien jaar en staat op het punt een tweede leven te krijgen. Een terugblik.

De Brabanders in Luttenberg

Het begon bij Marcel van Aert. Toen zijn zusje Leny vanuit het kleine grensdorpje Huijbergen (onder Roosendaal) naar Luttenberg verhuisde, kwam hij tijdens een familiebezoek terecht op het Luttenbergs Feest. Een ervaring die zodanig goed beviel dat hij in zijn geboortedorp besloot reclame te gaan maken. Een eenvoudige taak voor de actief KPJ’er; de Brabantse jongeren bleken wel te porren voor een feestweekend in het oosten van het land. De tent of de caravan kon in het land van zwager Willie klein Koerkamp staan, op vijf minuten lopen van het feestterrein. Leon de Jonge en zijn vriendin Anita Wesseling waren bij die groep pioniers: ‘Een mannetje of acht, een hartstikke gezellige club. We zetten onze spullen bij Willie en Leny in het land en doken vervolgens de tent in. Het hele weekend waren we zo zat als een tor, maar wat hebben we gelachen.’

Het is vooral het Luttenbergse volk dat Leon zich  herinnert: ‘Al die vrijgezelle boeren, haha! Maar de saamhorigheid, die gastvrijheid. En iedereen wilde wel een praatje met ons maken, vonden het mooi dat we er waren. Ik verstond er geen klap van, maar dat maakte ook niet uit. Drank doet dan wonderen, he.’ Nog voor de terugreis – drie uur met een caravan achter de auto – werd aangevangen, waren de KPJ’ers er wel uit: volgend jaar weer. In Huijbergen gaven ze hoog op over Luttenberg. In de kroeg, bij de feesten van de KPJ, in de voetbalkantine: het gonsde van de sterke verhalen over dat gekke feest waar mensen gaten graven en varkens tikken. Het werd een cultus: daar moest je geweest zijn. Het jaar erop bleek de groep gegroeid, een trend die zich nog enkele jaren voortzette. ‘Op het hoogtepunt hadden we iets van dertig man op de camping. En Willie en Leny vonden het allemaal prima, reuze gezellig. Hun kinderen kwamen ‘s ochtends bij ons in de caravan vragen of we wilden voetballen. Dus klompen aan en het weiland in.’ Van achter vult vriendin  Anita haar vriend aan: ‘In het begin stonden we ons te wassen tussen de kalfjes, maar al gauw had Willie een uitgebreide wc-wagen geregeld zodat we ons fatsoenlijk konden wassen. Prachtig, die gastvrijheid.’

Waar Luttenberg een begrip werd in Huijbergen, ging het andersom precies. De uitgelaten Brabanders begonnen bij het interieur te horen, camping Klein Koerkamp werd een gevleugelde uitspraak. Luttenberg kende een Brabantse winnaar van het Zwientie Tikken, het damesvoetbalteam van het Huijbergse Vivoo pakte de tweede prijs bij het touwtrekken. Marcel werd gekroond tot prins van Luttenberg, nadat hij het jaarlijkse Vogelgooien won. Leon: ‘Ik weet nog dat Lyan, de zus van Leny, van Jos van Mans een kalf kreeg voor de kalverkeuring. Na die tijd was Jos nergens te vinden, dus heeft Lyan dat kalf maar zo lang bij Willie in de schuur gezet. Blijkt dat Jos de hele middag naar dat kalf heeft gezocht.’ En dan was er nog de drank. Menig Luttenbergs huishouden was gastheer van een Brabantse naborrel, waarbij de KPJ’ers eieren bakten voor hun gastvrije drinkebroers. Leon: ‘Alleen bij de pastoor hebben we geen eieren gebakken, dat was nog een doel. Helaas, haha.’ Na tien jaar nam de belangstelling wat terug; de jongeren werden ouder. Er kwamen kinderen. In eerste instantie gingen die nog mee, maar langzaam maar zeker sterft de  Luttenberg-traditie uit. Tot nu. Voor het eerst sinds tien jaar maken Leon en Anita hun caravan weer klaar voor een trip naar Luttenberg. En ze komen niet alleen, verzekert Leon: ‘Hoeveel precies durf ik niet te zeggen, maar er komt ook een club jongeren mee. Van een jaar of achttien, die vroeger als kind nog in een Luttenbergse draaimolen zaten. De tweede generatie van de Brabantse invasie komt er aan! Logisch ook, want de verhalen gaan nog steeds rond. Sterker nog: we doen hier sinds een paar jaar ook aan gatgraven tijdens het feest. Luttenberg is nooit ver weg geweest hier.’

Categorie: 1990 - 1999, Algemeen

Comments are closed.